Kendisi Pierdomenico Baccalario tarafından yazılmış bir roman serisi. Çocuklara mı yönelik, yoksa gençlere mi bilemedim. Yazarın "ulan ben bu ara şöyle bir kitap yazsam kesin köşeyi dönerim" diyerek, planlı planlı yazdığını hissediyorsunuz. Harry Potter'da hissedilen planlı fakat içten gelen yazım türü bunda yok. Zaten onu her genç-fantastik yayında aramak manasız.
Yine de metrobüste giderken okumaktan çok eğlendim ben. İlk kitabı okudum sadece. Zaman kapısı diyor ama zaman kapısı nedir daha tanışamadık. Sonraki kitaplarda öğreniliyor herhalde.
Öyle çok şey beklenmeden okunursa, hoş vakit geçirtiyor. Şu an karar verdim ki kitap daha çok ergenlik öncesi dönemdeki ya da ilk ergenlik dönemindekilere yönelik yazılmış. Şöyle 4-5-6-7. sınıflardakilere göre. Hatta çok kitap okuduk etkisi vermek için olmadık yerde dizi izler gibi kesiliyor ilk kitap. Şahsen ben baya küfrettim bittiği yerde. Adeta Aşk-ı Memnu izliyorum da, kamera Bihter'in yüzüne zoom yapmış, orada bölüm bitmiş hissi verdi.
Her şeye rağmen böyle kitaplar okumayı seviyorum. Tekrar ortaokuldaymışım da Harry Potter'ı ilk defa okuyormuşum hissini yaşıyorum.
Zaten internette bu ara dolaşıyor, "darth vader'ın luke'un babası olduğunu bilmeden yeniden izleyebilsem Star Wars"u lafı. Ben de R.A.B.'nin kim olduğunu, Dumby'nin öldüğünü, Snape'in iyi mi kötü mü olduğunu bilmeden yeniden okuyabilseydim şu kitapları. Umarım böyle birçok kitap karşımıza çıkar - özellikle de fantastik yazında!
Arkadaş, bir insan bu kadar mı nefret eder bir yerden. Olduğum odadan ölesiye nefret ediyorum. Ne kadar uğraşırsam uğraşayım., ısınamadım buradakilere. Hoş, onlar da bana ısınamadı.
Kimseyle konuşmadan durabilirim, her ne kadar çenem düşük olsa da. Ama tam bir ataerkil form olan yan masa komşum beni dellendiriyor. Ataerkilliğin yobazlıkla ve de üstüne sözde bir eğitimle harmanlanmış halinden nefret ediyorum! Babam ilkokul mezunu olabilir, kendi çapında ataerkil bile olabilir, ama şurada otursa, böyle asla konuşmaz. Her iki kelimesinden beri "siz bayansınız ondan" sensin lan bayan. Daha kadın demek zor geliyor. Biraz önce ofisteki diğer kadınlar bir şeyden konuşuyorlardı "çocuk muyuz ya öyle yapmayalım" gibi bir şey dediler, bu dönüp "çocuk değil ama bayansınız" dedi. O an az kalsın dönüp "bayan değil kadın" diyecektim. Buna normalde çok takılmam ama hissettim o küçümsemeyi.
Eşiyle de konuşmalarına denk geliyorum bazen telefonda, "sus, bak, bi dur konuşma" gibi abuk subuk şeyler, her an bağırmaya ve patlamaya hazır.
Ama iş klimanın açılıp kapanmasına gelince zart diye kapatıyor. Neymiş çok sıcakmış içerisi. Ben, tüm çevrenin "ateşli lan bu manyak mısın nasıl üşümüyosun bu havada?" diye dalga geçtikleri insan, bu ofiste üşüyorsam, burası soğuktur başka bir açıklaması yok. Millet kazakla gezerken ben kısa kollu şeyler giyerdim, şu an boğazlı kazak var üzerimde ve hala üşüyorum. Neyse işte. Anaaam dün bir patladı bu, "siz üşüyor olabilirsiniz ama beni de sıcak hava hasta ediyor, burnumun içi kuruyor, geçen burnum kanadı zaten" diye söylenmeye başladı. aha dedim anasının küçük kuzusu, her kadın aynı şekilde onun istediklerini yapsın, hoş tutsun istiyor.
Kurtulmak istiyorum bu odadan. Yoksa sessiz atın çiftesi pek olur diyerek hem mobbing hem de cinsel ayrımcılığa giren konuşmalar sebebiyle şikayet de ederim, kavga da çıkarırım.
naber? Can Bonomo ilen farkettiğim bir gerçek var ki, durup düşünmemi sağladı kendisi. Beğendiğim tipler 1: manyak oluyor o kesin 2: çocuk gibi de oluyor 3: yengeç ya da boğa burcu oluyor. ikizler ise başta sevmeyip sonra iyiymiş lan diyorum.
Ben bu bonomo'yu görünce kesin boğadır dedim ne alakaysa, bu da yeni başladı bende. burç tanımaca. sorsan koç, kova, başak, falan filanı bilmem.
yengeç'le sorunlarımız var her şekilde. Bir elektriklenme mi var? Adam kesin yengeçtir. Kendilerine nefret-sevgi arasında bir şeyler besliyorum. Benim için fazla düzler ama şirinler de yani! ilk gördüğüm anda sırıtıyorum bunları. yazık yavrularım yaa. bir anlasalar aslında yaylar kendileri için tek doğru! şimdi sen aslanla takılsan ezileceksin bebeğim, akrep olsa ağzına eder ben diyim, terazi olsa ikiniz de sus pus ne konuşacaksınız acaba, balık olunca depresyondan çıkamaz mal mal oturursunuz, ikizler senle uğraşmaz, kovaya fazla duygusal gelirsin, başak sana kıl olur bu ne çocuk gibi diye, koçları tanımıyorum ama kesin sevmezler bence onlar da seni.
şimdi yay olunca karşındaki, sana hayatın güzel taraflarını gösterecek, evet üzülüyorsun bunlara ama bak hayat aslında güzel de bir şey diyecek. sen sapıtmak istediğinde o da sapıtacak. annenin yanına götürdüğünde hanım hanımcık davranacak ama arkadaşların varken de deli dolu olabilecek. seni çok fazla kıskanmayacak ama seni durdurması gereken yeri bilecek (zira çok salaksın bu konularda, kime nasıl davranacağını bilmiyorsun). istediğin gibi - hatta annenden daha da güzel- yemekler yapacak, fakat eve kapanmanı engelleyip seni maceradan maceraya sürükleyecek bir kadın olmasa mı yani?! öff evet tek baş etmen gereken bu bebeğim, bu kadının böyle ortaya çıkan egosu :/ yani şimdi o kadar kusur kadı kızında da olur canım yeaa!
boğa ise, ayy yavrularım manyak lan bunlar! neli gibi dönüp duruyorsa etrafta boğadır diye düşünüyorum. ilgi çekmek niyetiyle değil de, manyaklıktan yapıyorlar, o zaman da ilgi çekiyorlar işte.
ikizlere başta kıl oluyorum açıkçası. sonra hımm kötü değil aslında, ve ardından çokhoşmuş laaaan! tepkisi verdirtiyor. ama kesinlikle harekete geçilmesini sağlayacak kadar değil :/
aslında yayların ideal eşleri aslanmış. manyak mısınız lan siz sayın uzmanlar? bir yay ve bir aslan aynı yerde kalırsa, oradan çok pis kavga çıkar anca. adam dünyanın en mükemmel insanı olduğunu sanacak, bense aynaya her baktığımda kendimle karşılaşmama rağmen buna inanıcam?! yani sonuçta her insan kendini beğenir ve kendine göre mükemmele yakın olduğunu düşünür. "şunu ve şunları yapsam tam olacak" der, sanki onları yapsa mükemmel olacağını sanır ama olmaz işte. aslansa zaten bir prototip olduğunu düşünür. yaysa ona "sen sadece herkes gibisin bebeğim" der, aslan bozulur, üzülür ama çaktırmaz, sinir yapar, uzaklaşır. bir aslanla bir yay anca flört kısmını yaşar, yakınlaşmaya başlayınca egolar birbirini iter.
hiç yay burcu olan bir erkekle tanışmadım. ama tanışsam çok fena arkadaş olurmuşuz gibime geliyor. bkz: zeki müren desem yeterli derecede anlatmış olur muyum kendimi?
başak burcu ise hayranlık uyandırıyor bende! Freddie!
Arkadaş ne sıkılmışım he! Bir cumartesi gecesi çıkıp eğleneceğim yere oturmuş saçmalıyorum. İşin komiği başım da dönüyor! hem uykusuzluk hem de nefes alamamaktan. içerden ses geliyor ve ben çok pis tırstım aslında. gidip bakıcam ama korkuyorum :/ neyse gideyim bari.
edit: gittim ama salona bakamadım. çok korkağım biliyorum. neyse gelmişken şu şarkıyı yolluyorum. öptüm.
Atın diye demedim, aklıma geldi bir an. Şarkı aklıma gelince, amatör kaptan kayahan ve yanında artık orta yaşa yelken açmış ama hala genç kız triplerindeki hülya avşar da anında canlandı beynimde. gereksiz ayrıntı.
dün gece tamı tamına 10 saat uyuduğumdan mıdır, yoksa benical-kolik olduğumdan mı bilmiyorum, hasta ama canlı hissediyorum kendimi. he tabi saatlerdir devam eden baş ağrımın geçmesi de büyük bir etken bu "hayat güzel dünya güzel her şey güzel ve ben de güzelim tabi" felsefesine atlamamda. hele bugün ben de güzelim demem için egrçekten sarhoşumsu olmam lazım, zira lenslerimi bile takmayıp, yamuk gözlüğümle geldim işe. napayım, sabah başımın sol tarafı öyle ağrıyordu ki, sol gözümü açıp lensi takmam mümkün değildi. yol boyunca çoğu insan "ne lan bu böyle bi gözü kısık dolaşıyo, gözlüğü de yamuk, manyak mıdır nedir?" bakışı attı bana. olsun. manyağım çünkü, evet.
tek sinirlendiğim şey, makyaj çantamı ipek'in çantamdan çıkarıp, bir daha da geri koymamış olması. çünkü lensim yanımda, takıp bu yamuk gözlüklerden kurtulabilirim. ama yüzüm gözüm bembeyaz. hayalet gibi dolaşıyorum. sadece vişneli dudak nemlendiricimi sürersem, drakula'nın gelinlerinden biri olmam kaçınılmaz.
çok makyaj yapmadığım için insanların pek dikkatini çekmiyor neyse ki bu halim. şöyle de bir gerçek var tabi:
itüsözlük'te çoğunluklazararsız, hakkında şöyle bir yorum yapmış, ofiste durup ağlayasım geldi. zaten boğazım acıyor, ağlamamak için kendimi sıkınca daha fena ağrıyor. yapmayın ama bunu bana:/
"insanın içindeki parçaları daha da ufaltıp görüntüsüz nesne kıvamına getirecek kadar hüzünlü, uzun mu uzun şarkı. ama dinlerken geçen zamanı fark edemiyor insan, tıpkı onu düşünüp yazarken yazdıklarının ne çok olduğunu fark edemediğin gibi. bitmiyor söyleyeceklerin çünkü, hiç bitmesin istiyorsun çünkü.. karşına almışsın işte, derdini anlatıyorsun! yıllardır özlemle bekliyordun ya işte, karşında, sanki. öyleymiş gibi yap ne fark eder. 'öyle bir aşk bu zamanda ah belki bugün belki yarın anlayacaksın ağlayacaksın' diye duyup.. sahi o zamanda da mı tüm aşklar yalandı? mektup öyle diyor. yalanmış işte, o zaman da yalanmış her şey. bitiyormuş, gidiyormuş, sonra insan ardından bakıp kahır mektupları yazıyormuş o umursamazken, gidip çok uzaklarda çok yeni bir hayat kurmuşken. onun masalı mutlu sonla biterken diğeri de kahır mektubu hiç bitmesin, mektubu yazdığı masadan bir daha kalkamasın istiyormuş, ne yaşayacağını bilemediğin bir gün daha kalmasın diye..
mektup bitiyor, maalesef ki bitiyor. yine aynı oluyor her şey. saatin tik tak'ları, sevda ektiğin kalbinin anlam veremediğin yalnızlığı. şimdi bir gelse! ne olurdu, bir mektubu elinden hızla çekip okusa, daha sen yollamadan. kalbi sızlayacak, ah bir baksa... bu en sonu olur muydu dersin kahır mektubunun; "içimde bir ümit var geleceksin diyorum, belki çok uzaktasın bunu da biliyorum, kader kelepçesini elime vurdu felek, geleceğim demiştin ben hala bekliyorum, ben hala bekliyorum.." diyerek?
Biz neden cumartesileri işe geliyoruz ki acaba? Kimsenin çalıştığını görmüyorum. Neyse artık.
Dün gece ilk defa latin gecesine gittim. Rezalettim. Berbattım. Her gün kursa gidip çalışsam anca dansımı düzeltirim diyim ben sana. Bir de nedense hocayla dans ederken acayip geriliyorum, heyecanlanıyorum ve doğal olarak iğrenç dans ediyorum. Adımları tam olarak öğrenmem lazım.
Çok pis özendim yahu, öyle bir dans ediyor ki millet görmelisin. Bense odun gibi bir oraya bir buraya savruluyorum.
Queen manyaklığım bilinen bir şey, ama bu şarkının ayrı bir yeri var bende. Şu an meyvesiz, sade activia yerken (ki kendisi ekşi mekşi bişi) bile beni mutlu ediyor. Hiçkimse bana bu şarkıyı hediye etmedi, tamamen kendi imkanlarımla kendi kendime hediye ediyorum mütemadiyen.
Biraz önce formülasyonlar arasında kaybolmuşken, aklıma bir anda dank etti. Olur da bir gün biri bu şarkıyı bana ithafen söylese, gerçi söylemese de olur, hatta Freddie'den dinletip playback yapsa ve şarkıyı katletmediği için ikinci bir takdir alsa benden, istediğini yaptırabilir bana. (+evet geliyor musun benle köprüden atlamaya? -metrobüsle gidelim kolay olur.)
Azılı düşmanım gelip şu şarkıyla bana ilanı aşk etse bile durur düşünürüm be. (azılı düşman: sanki ortaçağda yaşıyoruz) Çok sıradan sözleri var aslında ama zeka burada işe yarıyor. Hem müzik hem sözlerin dizilişinin yarattığı ahenkle gaza geliyor insan.
Bunlar da geçen gün rüyamda aldığım güller. Aslında gül, özellikle de beyazı hiç çekici gelmezdi bana. Artık ayrı bir yeri var:
