Ngatif elektrik yüklüyüm, yaklaşmanızı tavsiye etmem

1. Otobüste yer verdiğim yaşlı adam yerine yerime şişko bir kadın oturdu. Bir dakika, şişko çok "sevimli" kaçtı değil mi, "hayvan gibi" bir kadın oturdu. Her haliyle hayvandı kendisi. Ben sanki o rahat rahat otursun diye verdim yerimi. Adamın ayakta duracak hali yoktu be. Diğer "genç"ler de "biz işten döndük yorgunuz" tadında oturuyorlar. E be öküz, istersen taş taşımış ol, adamın ayakta duracak hali yok. Bu kadar mı mantarsınız be? Mantar güzel bir yiyecektir. Mantar kadar bile değilsiniz.

2. Motorsiklete binip kendileri kask takan ama 2 yaşındaki oğlunu tek kucağında oturtup tek eliyle kavrayarak taşıyan ve öyle otobüsleri sollamaya çalışan gerizekalı aile. O an durumun şoku ile yapabileceklerim aklıma gelmedi. Öncelikle fotoğrafınızı çekmeli ve plakanızı almalıydım. İkincisi polise haber vermeliydim. Şok oldum lan. Ötesi yok.

3. Eve geldim. Dakka bir gol bir. Rezalet ötesi bir akşam. Uyumak istiyorum ama 2 tane çevirim var.

Söylenecek çok şey var ama Allah'a şükür bir tek işim iyi gidiyor. Neyse ki günün 12 saati dışarıda olmayı başarıyorum da şu evin dışında kalıyorum.

Beynim sulandı

Virginia'cığım kadar güzel delirmek isterdim ama olmuyor işte.

Gerçekten ama. Çeviri yaparken şöyle bir cümle var: "We had a report that someone up here doing skiddies", benim aklımdan geçen çeviri şu "kayak yapıyolaamış gençler". İyi değilim galiba.

Bel Ağrısı

Eğer böyle durmak size yabancı gelmiyorsa, Bingo! siz de pc başında çalışan homo-oturarak-çalışmak-zorunda-kalanyus'lardansınız. Az kalkın hareket edin demek isterdim ama bunu ben bile yapamıyorum bebeğim. Çünkü iki dolaşmakla da geçmiyor bu meret. Daha çevirilecek 2 tane 25lik, 1 tane 50lik belgesel var. Belimin sağ alt kısmı bitmiş durumda. Çok da ağrımıyor ama olmasa daha mutlu olurdum.

Buna da viicudumun alışması lazım, eskiden de boynum ağrırdı, şimdi onu atlattık. Yakında pc'ye entegre olmuş bir homo-bilgisayarus olacağım Allaaaan izniylen.

İş-kolik

Ahahaha işte bu benim bebeğim.

İş-kolik bir seviyeye geldim sonunda. Oturup artık her ne işim varsa onu yapmak istiyorum. Bunu çağırıldığım 2 sinema, bir de sleepover teklifini geri çevirmemden anlayabiliyorum. Kimse ile görüşmek istemiyorum. Ama aynı zamanda evde de durmak istemiyorum. Tek mutlu olduğum şey, işimin bittiğini görmek. Artık uğraştığım o şey ne ise. Çeviri olabilir, mutfağı temizlemek olabilir, yemek yapmak olabilir. Böyle şeyler.

Anne ben asosyal mi oldum!

Yok anam yok!

Yok yani, algılayamıyorum şu kendini gurme sananları. Evet, ne güzel bildin, en başta babam geliyor. Biraz önce bayram için yapılan kadayıfı beğenmediğini belirtti. Ama öyle bir belirtiyor ki sanki 40 yıllık gurme (burada küfür var).

O yemeğin yapılma sürecinden bihaber diye, her boku eleştirmek zorunda ya. Sinirlerim tepeme çıkıyor. Yiyecek konusunda fazla asabi ve hassasım. Sinirliyim. Uyumak istiyorum.

Biri bana açıklayabilir mi?

Para kazanmamı istiyorsunuz, ama evde oturup çeviri yaptığım zaman ev işlerine yardım etmiyorum diye çemkiriyorsunuz.

Evde durmamdan sıkılıyorsunuz, ancak dışarı çıktığımın 2. saatinde arayıp "Nerede kaldın?! Bokunu çıkartma bi' seferde!" diye kalaylıyorsunuz.

Yine hem evde durmamdan sıkılıp, hem de çevirinin yeterli para getirmediğini, ve de "gözlerimi bozduğunu" düşündüğünüzden normal bi iş bulmamı istiyorsunuz, ama bulduğum hiçbir işi beğenmiyorsunuz.

Bunlar sadece işle ilgili olan kısımdı, diğer bölümlere geçelim:

Hem kilo aldın diyorsunuz, hem de 7/24 benden tatlı, börek, çörek yapmamı istiyorsunuz. Ben yediğim zaman ise çok yemiş oluyorum. Bebeğim, sabahtan akşama gördüm onları canım çekiyor di mi?

"Üstüne git düzgün bir kıyafet al, hiçbir şeyin yok" diyorsunuz, bizzat kendi paramla aldığım kıyafetleri beğenmemekle kalmıyor "O kadar para mı verilir onlara!" diye burnumdan getiriyorsunuz.

Evet, çok demoratik, çok sevgi dolu, iletişimi bol bir aileyiz, ancak ben bu yaşıma gelmişken üstte sıraladıklarımı yaşamaktan da bıktım. Sevgili ailem, benim yaşımdakilerin büyük bir kısmı çoktan evlendi, bir kısmı evlenmek üzere, bir kısmı kendi başına yaşıyor, bir kısmı ailesiyle yaşasa da ailesi onun bir "birey" olduğunu kabul etmiş durumda. Hani diyorum, ben zaten bu kadar salak ve saf iken, hazır bu bize cevap vermiyor, nasılsa her dediğimizi yapıyor diyerek, benim üstüme daha fazla gelmeye çalışmasanız da, ben de yakın gelecekte yaşayabileceğim sinir krizi riskini üzerimden atsam nasıl olur?

Ben bugün iyi şeyler yaptım galiba

Öncelikle, "desperately in depression" modundan beni çıkaran, ya da önce farkına vardırıp sonra da çıkmamı sağlayan Aylin'e buradan "i love you hun!♥ ♥ " demek istiyorum. Aman yemişim Remzi efendiyi! 80 adet başvuru yaptım, herhalde biri dönme zahmetinde bulunur, içlerinden biri bana uygundur, değil mi? (Lise mezunu mode on :D ) Ben o parayı kazan diye saçımı süpürge ettim (oha!), elin Remzi'sine yedirmem tamam mı?!?!!

Ayrıca bugün çeşitli koliler, poşetler ve de çantalar içerisinden bulduğum 4634839202 tane kitabı verecek bir yer buldum. İstanbul'da öğretmenlik yapan bir hanım talip oldu kendilerine. Okulun kütüphanesine katkıda bulunmuş olacağım. Daha hangi okul bilmiyorum ama çok sevindim. Hatta kabul ederlerse evdeki dergileri de vermeyi düşünüyorum. Yani çocuk dergilerini. Ben10, Spiderman, Fantastik Dörtlü, Bakugan gibi onlarca fantastik dergi var bizim evde. Şımarık ötesi ve maymun iştahlı kardeşim yüzünden onlara yüzlerce lira yatırdım ben (bir ben10 dergisi 5 tl lan!). Sırf bizim beyefendi okuyacak da kenara atacak diye gitmiş olmasın bari param. Başka çocuklar da okusun. Alamayan vardır, ya da ailesi ilgili olmayan vardır. Vardır da vardır yani.

Sonra bir de sabah sabah İngiliz aksanı çalıştım ben. Söoooğşıl, faast diye diye boğazımı şişirdim, ama olsun. Bir hafta çalışsam üzerinde olacak gibi. Hiç dilim dönmezken, şimdi biraz açıldım gibi gibi.

Ayırca "dararararararm!". Çizim yaptım ben bu sabah. Bişeler çiziktirdim. Hatta bak göstereyim sana da.