İş, iş, iş

Yapacak bir şeyim olmadığında, ya da yapacak bir şeyim olup da halim olmadığında, ya da en harikası - birşeyler yaparken zevk almadığımda en güzel şey işime dönmek oluyor.

Saçma sapan bakım ve kozmetik ürünlerini, metotlarını deneme: sıkıcı
Yeni tarifler denemek: dalga geçildiği sürece hayır
İnternette aylak aylak dolaşmak: baş ağrısı yapıyor
Yatıp uyumak: baş ağrısı yapıyor fazlası
Yazmaya çalışmak: İlham bu aralar uğramıyor maalesef
Kitap okumak: bir süre uzak kalmak istediğim bir şey, hala uykumu getiriyor, zorunlu ders kitaplarını aklıma getiriyor
Çizim alıştırmaları yapmak: Arada yapıyorum fakat sıkılıyorum
Diyet yapmak: Sıkıldıkça yediğimden işe yaramıyor

Durum bu haldeyken, düz adam mantığı ile belgesel çevirisi yapmak çok daha kafa dağıtıcı oluyor. En azından eğleniyorum. Daha fazla asosyal olmadan, sosyal bir iş bulmam gerekiyor sanırım.

Nevermore

Önnot: Başlığa Dingilizce şeyler yazmaktan hoşlanmıyorum ama Türkçe'den çok onunla haşır neşir olmaktan mütevellit aklıma ilk Dingilizce bir kelime geliyor. Neyse.

Acaba sana söyleyecek bir şarkı bulamamama sevinmeli miyim, yoksa hala sana söyleyecek şarkı aradığım için üzülmeli ve kendime kızmalı mıyım? İnan ki bilmiyorum. Artık çok farklı şarkılar da dinlemediğimi farkettim ayrıca. Müzik ruhun gıdası-ymış. Bilmem, belki de öyledir. Belki de gıdasız kalıyorum bu sıralar. Bu yüzdendir normal gıdalara yönelişim.

Düşündüm de, seni artık eskisi kadar düşünmüyorum. Dersen ki, o zaman neden bunları yazıyorsun; şimdi aklıma geldi o yüzden yazıyorum. Dedim ya, eskisi kadar düşünmüyorum sadece. Galiba bazı şeyleri çözdüm ve kabullendim. Uzunca bir zaman kabullenemedim neden böyle olduğunu, daha doğrusu "neden"leri. Sonra anladım "çünkü..." ile başlayan açıklamalar getirilmiyor çoğu şeye.

"Bölümdeki çoğu insandan edebiyatı daha iyi anlamama rağmen, NEDEN sınıfın en düz insanları birinci olabiliyor ya da başarılı olabiliyor?" Çünkü... Çünküsü yok işte. Kocaman bir boşluk.

Aynı seninle olan durum da bu. "Benden iyisini asla bulamayacak" diyemem, bulursun çünkü. Bana göre iyi olan sana göre kötüdür belki. Ondan anlaşamamışızdır. Benim burun kıvıracağım birine sen delicesine aşık olabilirsin. O yüzden "NEDEN anlaşamadık" demiyorum.

Sakince bunları yazarken, içimden bilinçsizce yükselen öfke çınlamalarını da bastırmaya çalışıyorum. İnkar edemem. "Bunu yazıyorsun da, eskaza okusa anlayacak mı sanki!" diyor içimdeki boşluk, ben de ona "Anlaması mı gerekir?" diyorum. Benim söylediğim doğru, boşluk her zamanki gibi yanılıyor.

Eskisi kadar düşünmüyorum dedim ya, işte sebebi bu. İçimdeki boşluğu susturmayı öğrendim. Artık dediklerimi dinliyor. Dinlemediği zamanlarda, önüme sunduğu binlerce "NEDEN"li soruya cevap aramaya çalışıyordum. Bu yüzden düşünüyordum seni. Şimdi ise yapabileceğimiz ama yapmadığımız şeylerle karşılaştığımda hatırlıyorum seni. Şimdi olduğu gibi, öfkemi kontrol etmek için, böyle şeylere başvuruyorum.

I said yemek no dedim.

Artık bu ev sınırları içerisinde yemek yapmamaya karar verdim. Madem tüm dünyanın kabul ettiği, onlarca milletin bayılarak yediği yemekleri/baharatları "Iyy bu ne midem bulandı" diye reddeden bir ailem var, ben de o zaman bu evde onlara yemek yapmayı bırakıyorum.

Fesleğen? Köri? Biberiye? Kimyon? Kakule? Custard? Acı sos? bunların hiçbiri onlar için bir şey ifade etmiyor. Yemek dediğinin içinde tuz, karabiber, kekik, pulbiberden ötesi olamaz diye bir şey geliştirmişler.

Yaptığım yemeklerin iğrenç olduğunu düşünsem kendim yemezdim heralde. Başkalarına gösterdiğimde deli gibi beğenilen şeyler, bu evde "saçmalamışsın" tepkisi ile karşılaşıyor. Bütün arkadaşlarımın "yapsana bi ara ya!" diye sürekli istedikleri cheesecake'lerim bu evde babamın ünlü tatlı sevmeme sözü "benim şekerim var" ile tabağı ile bir kenara itiliyor. Merak ettiğim şey ise, bunların nasıl Halime Hanım'ın çocukları olduğu. Babanem ki, ilginç karışımlar denemede benden de üst seviyedeydi. Çünkü ben her ne kadar okuduğum-gördüğüm şeyleri denemeye çalışsam da, o tamamen kendi kafasından uydurduğu tarifleri uygulamaya sokardı. Hepsi de korkudan onları yemek zorunda kalırlardı tabi.

Ama ben kimseyi korkutmak istemiyorum. En azından 50 yaşıma kadar. O zamana kadar bu evde yemek falan yapmam. Yaptıklarım tamamen kendim için olur. Onu da mutfak sakinken yapar bitiririm. Kimsenin yememesi için de mümkün olan en garip karışımları denemeye razıyım. Nasılsa diyet yemeği diye yemeyeceklerdir. (bkz: türk ailesinin diyet yemeklerine olan önyargısı)

Oje?

Evet, oje. Senelerdir biriktirip, hiç kullanmadığım oje(ler). Benim süs anlayışım ojeymiş, bunu anladım. Gerçi henüz atraksiyon yaratmasam da yaptığım desenlerde, yarın için yeni bir şeyler denemeyi düşünmüyor değilim.

Tabi, en güzel manikür french ve kırmızı ile yapılanlardır, fakat ben renkli bir insanım. Yapacak bir şey yok, rengarenk olmak istiyorum en azından ojelerimde.

Hayır

Yine üzerimde bir ağırlık var. Sürekli uyumak istiyorum yine. Oturmaktan sıkıldım ama ayağa kalkmak yerine uyumak tercihimdir. Bu nedenledir ki saçma sapan hareketlerde bulunuyorum.

Herkes akıllı da ben mi salağım acaba?

Evet, bu soru uzun zamandır aklımı kurcalıyor. İnsanlarla anlaşamıyorum, anlaşır görünsem de anlaşamıyorum. Derdimden anlayan birkaç kişi var o kadar, birkaç derken gerçekten bir ya da ikiyi kastediyorum.

Normal insanlar,

a) Çok iyi bir iş bulup ofiste plazalarda iş yapıyorum gibi görünüp bir şey yapmamak
b) Kendi işini kurup paraya para dememek
c) Zengin bir eş bulup gününü gün etmek

bunlardan birini istiyorlar. Peki ben ne istiyorum? Benim halimden anlayıp konuşabilecek, davranabilecek insanların arasında olmak istiyorum. Saçma sapan triplere girmeyen, kavganın saçmalığını anlayan, hayata gerçekten geniş bir açıdan bakabilen insanların arasında. Bunun yanında araştırma yapmak istiyorum. Ama kendi egosunu pısırık öğrenciler üzerinden tatmin eden bir araştırma görevlisi olarak değil. Keşke akademisyen olarak araştırma yapmak istiyorum diyebilseydim, ama diyemiyorum.

Bu nedenle de evde oturuyorum. Boş boş. Arada bir şeyler çizip yavaş yavaş çeviri yaparak. Evde de mutlu değilim aslında bakma evde oturuyorum dediğime. En azından evdekilerin salaklığı 1. dereceden akrabam olduklarından çekilebiliyor. Neyse herhalde ben salağım ki insanlarla anlaşamıyorum.

"Kadın"ın Fatih'i derken?

Bu konuya çok takıldım dün geceden beri. Şöyle bir söz var internet aleminde dolaşan, google'ladığımda gördüğüm sonuçlara göre bir şiirden alıntı. "Kadın dediğin İstanbul gibi olmalı, fethi zor fatihi tek". Bir şiir diye bunu doğru kabul edecek değilim. Karşıt bir fikirle karşısına çıkma hakkım var. Ama benim karşıt fikrim şu an "feminist" duygularla beslenmiyor. (Her ne kadar bu tarafını haykırmak istesem de.)

Şairin (Ülkühan Boz) yanlış bir benzetme yaptığını düşünüyorum bir açıdan bakınca. İstanbul'un bizim "Fatih" dediğimiz fatihi bir tane, tamam. Ancak bunun öncesi var. İstanbul aynı İstanbul'muş. Biz sadece Fatih Sultan Mehmet'i kabul ediyoruz diye bir argümanla gelmek saçma olur. Birazcık tarih araştırması ile sırasıyla Fenikelilerin, Antik Yunan Devletinin, Roma İmparatorluğunun ve en son Yeni Roma yani bildiğimiz adıyla Bizans'ın İstanbul'a sahip olduğu, bunlardan sonra Fatih'in İstanbul'u aldığı anlaşılır. Bu noktada İstanbul denen şehrin Fatih'inin tek olmadığı aşikar sanırım.

Burada başka bir nokta daha çıkıyor karşımıza, "fetih" kelimesi bir bakıma "zorla almak" demektir. Fakat bu konuya girmeyeceğim, çünkü feminist duyguları öne çıkarmayacağımı başta söylemiştim.

Şiiri sadece çok kısıtlı bir edebi açıdan incelemek istedim. Benzetmenin doğruluğu ya da yanlışlığı açısından. Eğer normalde 4 senedir yapmak zorunda olduğum şekilde inceleseydim, eminim çok daha fazla tepki çekerdim. Çünkü bir şair eğer böyle bir cümle yazıyorsa, ya bunu tamamen dar bir açıdan yapmıştır - ki bu şair olmayı engelleyen bir şeydir; ya da altında yatan anlamı da katıp, tüm ironikliği ile önümüze sunmuş ve de bizim bunu dar açıdan incelememizle kendi kendine dalga geçiyordur.