Tuesday, July 12, 2011

Çok eskiden bir zamanlar...


Yıl 1991. Bu fotoğraf çekildiği gün Kadıköy'e gitmişiz dedem ve babaannemle. Bahriyeli iki çocuk beni görmüş, dedemlerden izin istemişler, lütfen birlikte bir fotoğraf çektirelim diye. Bizimkilerin de hoşuna gitmiş, fakat ben avazım çıktığı kadar ağlayıp, istemem diye tutturmuşum. Sonuç olarak fotoğraf çektirmemişim çocuklarla.

Sanırım o an ne kadar lanet ettilerse bana, (belki de) 2 yaşından beri aslında çok sevdiğim "tür"lerine kendimi sevdiremiyorum.

Çok şey var aslında aklımda. O kadar çok ki, ortaya çıkmasınlar istiyorum artık. Kapansın, sanki hiç yaşanmamış olsun, benim her gün kurduğum hayallerimden biri olsun, bir daha görmeyim, rastlamayım, hatırlamayayım. Çünkü en ufak parçası bile aklıma geldiğinde hala biri tutup göğsümün ortasında -görünmeyen fakat orada olan- boşluktan bir kibrit sokup ateşe veriyor gibi beni.

Hak veriyorum, anlıyorum, insanlık hali diyorum, ama bunları beynim söylüyor.

...

Biliyordum kaçacağını benden de, bu kadar çabuk olması belki daha iyi olmuştur.

İmza: Elmyra gibi, ama kediler yerine insanları sevgisiyle bunaltan tip.

1 comment:

Euslémme D'Amisos said...

"Elmyra gibi, ama kediler yerine insanları sevgisiyle bunaltan tip" :-/